រឿង៖ ព្រះសង្ឃពីរអង្គ និងក្មេងស្រីម្នាក់

កាលពីដើមឡើយមានព្រះសង្ឃពីរអង្គ (មួយអង្គជាភិក្ខុ និងមួយអង្គទៀតជាសាមណេរ) បាននឹងកំពុងធ្វើដំណើរពីវត្តមួយឆ្ពោះទៅកាន់វត្តមួយទៀត។ លុះធ្វើដំណើរមកដល់ស្ទឹងមួយ ព្រះសង្ឃទាំងពីរអង្គនោះបានឃើញក្មេងស្រីស្អាតម្នាក់ដែលស្រែកសុំឲ្យពួកគេជួយចម្លងនាងទៅកាន់ត្រើយម្ខាងនៃស្ទឹង ដោយសារនាងមិនចេះហែលទឹក និងខ្លាចលង់ទឹកផង។ ដោយសេចក្តីមេត្តា ភ្លាមនោះលោកដែលជាសាមណេរក៏ប្រញ៉ាប់ទៅអៀវនាងចម្លងទៅកាន់ត្រើយម្ខាងភ្លាមដោយសុវត្ថិភាព រួចហើយព្រះសង្ឃទាំងពីរអង្គក៏បន្តដំណើរទៅមុខទៀត។

សាមណេរអៀវក្មេងស្រីឆ្លងស្ទឹងទៅត្រើយម្ខាង

ព្រះសុរិយារៀបក៏កាន់តែជ្រាលជ្រេណាស់ទៅហើយ ព្រះសង្ឃទាំងពីរអង្គនោះក៏សម្រេចចិត្តឈប់នៅសាលាឆទានមួយដើម្បីសំណាក់អាស្រ័យមួយរាត្រីសិន រួចសឹមបន្តដំណើរទៅមុខទៀតនៅថ្ងៃស្អែក។

នារាត្រីនោះផងដែរ ពេលរៀបនឹងសឹងទៅហើយ និយាយពីព្រះសង្ឃដែលជាភិក្ខុអង្គនោះហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍មិនស្រណុក ឬកំពុងមានរឿងអ្វីចង់និយាយចេញមកមិនដឹងឡើយ។ ប្រហែលដោយសារទប់អារម្មណ៍មិនជាប់មួយសន្ទុះក្រោយមក ភិក្ខុអង្គនោះក៏បានធ្លោយមាត់ពោលចេញមកថា៖ តើហេតុអ្វីបានជាថ្ងៃម៉ិញលោកនេនឯងទៅអៀវក្មេងស្រីនោះដូច្នោះ? តើនេនឯងមិនដឹងទេថាយើងជាព្រះសង្ឃគឺមិនអាចប៉ះពាល់ស្រ្តីភេទបានឡើយ?

លុះលឺដូច្នោះ សាមណេរអង្គនោះហួសចិត្ត ហើយក៏បានឆ្លើយតបវិញភ្លាមថា៖ លោកបង! កូណាគ្រាន់តែអៀវក្មេងស្រីនោះឆ្លងស្ទឹងហើយក៏បានដាក់នាងចុះនៅមាត់ច្រាំងតាំងពីថ្ងៃមកម្ល៉េះ ប៉ុន្តែលោកបងវិញមកដល់ថ្មើរនេះហើយនៅមិនទាន់ដាក់នាងចុះទៀតឬ?

គតិអប់រំ៖ នៅក្នុងន័យនេះសាមណេរនោះចង់មានន័យថាលោកបានដាក់ក្មេងស្រីនោះតាំងពីថ្ងៃមកម្ល៉េះ (ដោយពុំមានអារម្មណ៍នៅជាប់ជំពាក់ជាមួយក្មេងស្រីនោះទៀតឡើយ) ប៉ុន្តែភិក្ខុអង្គនោះវិញនៅមិនទាន់ទម្លាក់ចុះការប្រកាន់របស់លោកចុះទៀត រហូតមកដល់ថ្មើរនេះហើយ។

Advertisements

ហេតុអ្វីខ្ញុំពេញចិត្តរឿងនាយខ្វាក់ និងនាយខ្វិន?

រឿងនាយខ្វាក់ និងនាយខ្វិនគឺជារឿងព្រេងនិទានខ្មែរដ៏ប្រជាប្រិយមួយដែលត្រូវបានមនុស្សខ្មែរភាគច្រើនបានអាន ឬបានស្តាប់ ជាពិសេសជារឿងដែលចាស់ៗនិយមនិទានឲ្យក្មេងៗស្តាប់ផងដែរ។

ចំពោះខ្ញុំវិញរឿងនាយខ្វាក់ និងនាយខ្វិននេះ ខ្ញុំធ្លាប់បានអានតាំងពីនៅកុមារ (កាលពីខ្ញុំនៅរៀនថ្នាក់ទី២ ឬទី៣) មកម្ល៉េះ ហើយក្រោយមកក៏បានទស្សនាជាខ្សែភាពយន្តផងដែរ ប៉ុន្តែពេលនោះខ្ញុំគិតថារឿងនេះគ្រាន់តែជារឿងនិទានមួយបែបធម្មតាៗ ឬនិយាយឲ្យស្រួលស្តាប់គឺវាគ្រាន់តែជារឿងនិទានមួយដែលសម្រាប់បំពេរក្មេងឲ្យគេងលក់តែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែលុះធំដឹងក្តីទើបខ្ញុំយល់ថា រឿងនេះគឺបានបង្កប់នូវតម្លៃអប់រំមហាសាល ជាពិសេសក្នុងការជ្រើសរើសដៃគូរក្នុងជីវិត មិនថាមិត្តភាព ជំនួញ ឬស្នេហានោះឡើយ។

រឿង៖ នាយខ្វាក់ និងនាយខ្វិន (រូបភាពពីអ៊ីនធើណេត)

ហេតុអ្វីខ្ញុំពេញចិត្តរឿងនាយខ្វាក់ និងនាយខ្វិន?

សម្រាប់ខ្ញុំរឿងនាយខ្វាក់ និងនាយខ្វិនគឺបានឲ្យតម្លៃជាពិសេសទៅលើការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នារបស់មនុស្សក្នុងសង្គមដែលមិនអាចខ្វះបាន។ ដូចដែលអ្នកបានឃើញហើយថា នាយខ្វាក់មិនអាចធ្វើដំណើរទៅណាបានឆ្ងាយឡើយបើគ្មាននាយខ្វិនទៅជាមួយ ហើយនាយខ្វិនក៏មិនអាចធ្វើដំណើរវែងឆ្ងាយបានដោយគ្មាននាយខ្វាក់បានដែរ មានន័យថាអ្នកទាំងពីរត្រូវតែពឹងគ្នាទៅវិញទៅមកទើបអាចធ្វើដំណើរវែងឆ្ងាយបាន។

នៅក្នុងសង្គមមនុស្សបច្ចុប្បន្នក៏ដូចគ្នាដែរ ខ្ញុំគិតថាមនុស្សម្នាក់ៗមិនអាចល្អគ្រប់ដប់បាននោះទេ ហើយមនុស្សត្រូវតែរស់បំពេញគ្នាទៅវិញទៅមកជាចាំបាច់ ឬបើនិយាយឲ្យស្រួលស្តាប់គឺថាមនុស្សម្នាក់ៗបើមិនជានាយខ្វាក់ ក៏ជានាយខ្វិនដែរ។

នៅក្នុងការជ្រើសរើសដៃគូរក្នុងជីវិត មិនថាដៃគូរស្នេហា ដៃគូរពាណិជ្ជកម្ម ឬមិត្តភក្តិនោះឡើយ រឿងនាយខ្វាក់នាយខ្វិនតែងតែក្លាយជាមូលដ្ឋាននៃការត្រិះរិះពិចារណារបស់ខ្ញុំជានិច្ច។ សម្រាប់ខ្ញុំគិតថាដៃគូរដែលត្រឹមត្រូវបំផុតគឺដៃគូរដែលអាចបំពេញគ្នាទៅវិញទៅមក ជាមនុស្សដែលមានក្តីសុបិន្តដូចគ្នា ប៉ុន្តែមិនមែនជាមនុស្សដែលត្រូវតែមានលក្ខណៈសម្បត្តិដូចគ្នានោះទេ ពោលគឺជាមនុស្សដែលអាចបំពេញអ្វីដែលខ្ញុំខ្វះខាត និងជាមនុស្សខ្វះខាតនូវអ្វីដែលខ្ញុំមាន។

រឿង៖ សត្វលា និងសុនខ

កាលពីព្រេងនាយមានបុរសម្នាក់មានសត្វសុនខមួយក្បាល និងសត្វលាមួយក្បាល។

ជារៀងរាល់ថ្ងៃពេលដែលបុរសជាម្ចាស់ត្រលប់មកពីធ្វើការវិញ សត្វសុនខតែងតែរត់ទៅទទួលបុរសនោះយ៉ាងលឿនដោយគ្រវីកន្ទុយផង លោតកញ្ឆេងផង  នឹងព្រុសផងតាមបែបសត្វសុនខជាហេតុធ្វើឲ្យម្ចាស់នោះស្រលាញ់សត្វសុនខនោះយ៉ាងខ្លាំងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។ លុះឃើញដូច្នោះ សត្វលាដែលនៅឈរក្បែរនោះក៏កើតចិត្តច្រណែនជាមួយសត្វសុនខដោយគិតក្នុងចិត្តថា៖ វាមិនយុត្តិធម៌ទាល់តែសោះ! អញខំធ្វើការងារបម្រើម្ចាស់យ៉ាងលំបាក ប៉ុន្តែបែរជាម្ចាស់មិនយកចិត្តទុកដាក់ ចំណែកសុនខវិញមិនដែលឃើញធ្វើការងារអ្វីជាដុំកំភួនសោះ ចេះតែព្រុស បក់កន្ទុយ និងលោតកញ្ឆេងសោះ បែរជាទទួលបានការស្រលាញ់ពីម្ចាស់យ៉ាងខ្លាំងដូច្នេះទៅវិញ។

សត្វលាច្រណែនសត្វសុនខ
សត្វលាច្រណែនសុនខពេលឃើញម្ចាស់ស្រលាញ់សត្វសុនខ

រំពេចនោះសត្វលានោះក៏គិតក្នុងចិត្តថា​៖ ប្រហែលជាអញត្រូវយកចិត្តម្ចាស់ដូចអ្វីដែលសុនខធ្វើដាក់ម្ចាស់ដែរហើយមើលទៅទើបធ្វើឲ្យម្ចាស់ស្រលាញ់អញ។

ថ្ងៃបន្ទាប់មកពេលដែលបុរសជាម្ចាស់នោះត្រលប់មកពីធ្វើការវិញ សត្វលានោះក៏រត់សំដៅទៅរកបុរសនោះយ៉ាងលឿនដោយសំដែងអាការៈគ្រវីកន្ទុយផង ស្រែកផង និងលោតអោបបុរសជាម្ចាស់ផងដូចអ្វីដែលសត្វសុនខធ្លាប់ធ្វើដាក់ម្ចាស់នោះដូច្នោះដែរដោយរំពឹងថាបុរសជាម្ចាស់នឹងពេញចិត្តខ្លួន។

លទ្ធផលបែរជាផ្ទុយស្រឡះ បុរសជាម្ចាស់មិនត្រឹមតែមិនសប្បាយចិត្តជាមួយ​​ ទង្វើរបស់សត្វលាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងកើតចិត្តខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំងជាមួយសត្វលានោះ ភ្លាមនោះបុរសនោះក៏រត់ទៅទាញអំបោសក្បែរនោះមកវាយសត្វលានោះស្ទើរក្សិណក្ស័យ។

បុរសជាម្ចាស់ដេញវាយសត្វលាព្រោះខឹងនឹងសត្វលា
បុរសជាម្ចាស់ដេញវាយសត្វលាព្រោះខឹងនឹងសត្វលា

នៅក្នុងសង្គមមនុស្សជាពិសេសក្នុងសង្គមការងារក៏ដូចគ្នាដែរ។ ពេលខ្លះអ្នកខំធ្វើការចង់ងាប់ប៉ុន្តែបែរជាមិនទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ពីសំណាក់ចៅហ្វាយនាយ ចំណែកបុគ្គលិកខ្លះវិញមិនជាពូកែធ្វើការ ប៉ុន្មានឡើយ ចូលចិត្តនិយាយលេងសើចច្រើន ប៉ុន្តែថៅកែបែរជាពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងហើយចូលចិត្តនិយាយលេងសើចជាមួយវិញទៀត។ លុះឃើញដូច្នោះ អ្នកក៏ចាប់ផ្តើមកើតចិត្តច្រណែន ហើយក៏ព្យាយាមយកចិត្តថៅកែតាមរយៈការនិយាយលេងសើចជាមួយថៅកែដូចអ្វីដែលបុគ្គលិកម្នាក់ទៀតនោះធ្វើដាក់ថៅកែដែរ ប៉ុន្តែលទ្ធផលមិនដូចការរំពឹងទុក ព្រោះថៅកែមិនត្រឹមតែមិនពេញចិត្តជាមួយទង្វើរបស់អ្នកប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងស្តីបន្ទោសថាអ្នកជាមនុស្សលេងសើចច្រើន ឬឡេះឡោះទៅវិញ។ តើហេតុអ្វីបានជាដូច្នេះ? ចម្លើយគឺថា៖ ព្រោះអ្នកជាសត្វលា ឯបុគ្គលិកម្នាក់ទៀតគឺជាសត្វសុនខ។

តំលៃទឹកចិត្តមនុស្សម្នាក់ និងតំលៃសាំងមួយលីត្រ

កាលពីម្សិលម៉ិញម៉ោងប្រហែល១១កន្លះព្រឹក (ម៉ោងសំរាកពីការងារដើម្បីបរិភោគអាហារថ្ងៃត្រង់) ខ្ញុំបានជិះម៉ូតូពីកន្លែងការងារមកកាន់វត្តលង្កា (ទីកន្លែងដែលខ្ញុំស្នាក់នៅ)ដើម្បីមកបរិភោគអាហារថ្ងៃត្រង់នៅទីនោះ​ ប៉ុន្តែចង្រៃអីស្រាប់តែជិះមកដល់ពាក់កណ្តាល​ផ្លូវម៉ូតូក៏រលត់ឈឹង លុះពេលខ្ញុំបើកមើលសាំងឃើញថាអស់សាំងរលីងតែម្តង ភ្លាមនោះខ្ញុំក៏បានទាញទូរស័ព្ទដៃក្នុងគោលបំណងហៅរកមិត្តភក្តិណាម្នាក់នៅក្បែរនោះឲ្យមកជួយព្រោះខ្ញុំភ្លេចទាំងយកកាបូបលុយមកជាប់តាមខ្លួនផងដែរ ប៉ុន្តែជាអកុសលអីទូរស័ព្ទគ្មានលុយឬនាទីសម្រាប់ហៅចេញសូម្បីតែមួយសេនឬមួយនាទី ហើយខ្ចីលុយក្រុមហ៊ុនក៏មិនបានទៀតព្រោះខ្ញុំបានខ្ចីគេ២លើកហើយនៅមិនទាន់សងផង។

ជាពេលវេលាដែលតានតឹងមែនទែន ព្រោះអ្នកក្បែរខាងនោះគេនាំគ្នាមើលខ្ញុំស្ទើរគ្រប់គ្នា បូកផ្សំនិងកំដៅថ្ងៃកំពុងតែរះចំកណ្តាលថ្ងៃត្រង់ផង និងខ្មាស់គេឯងផង ធ្វើឲ្យខ្ញុំបែកញើសជោគពេញខ្លួន។ ពេលនោះខ្ញុំក៏នឹកឃើញដំណោះស្រាយមួយគឺផ្លុំសាំងម៉ូតូទាំងដែលដឹងច្បាស់ថាវាគ្រាន់តែដើម្បីបានជិះទៅមុខបាន៥ឬ៦រយម៉ែត្រទៀតតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែមិនអាចទៅដល់គោលដៅបានឡើយ ព្រោះវត្តលង្កានៅឆ្ងាយគួរសម។ លុះផ្លុំសាំងរួចហើយខ្ញុំក៏ជិះបានមកដល់កែងវិទ្យាល័យព្រះស៊ីសុវត្ថិ ហើយម៉ូតូក៏រលត់ក្បែរតូបលក់សាំងដបតែម្តង។ ពេលនោះមានអ៊ុំស្រីម្នាក់នៅក្បែរនោះបានសួរខ្ញុំថា៖ អស់សាំងមែន? ខ្ញុំក៏ឆ្លើយថា៖ បាទអស់សាំង! ហើយគាត់ក៏ចង្អុលប្រាប់ថា៖ នោះតូបលក់សាំង! ភ្លាមនោះខ្ញុំឆ្លើយថា៖ បាទ! ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តខ្ញុំវិញចង់និយាយប្រាប់គាត់ថា៖ ខ្ញុំមិនមែនខ្វាក់ទេអ៊ុំ ប៉ុន្តែបញ្ហានៅត្រង់ថាឥឡូវនោះសូម្បីតែមួយសេនក៏ខ្ញុំគ្មានក្នុងហោប៉ៅដែរ។

ខ្ញុំគិតមួយសន្ទុះថាធ្វើយ៉ាងម៉េចដើម្បីចាក់សាំងបាន? ពេលនោះខ្ញុំគិតដល់រឿងពីរគឺ៖ តើគួរទៅប្រាប់អុំនៅក្បែរនោះតាមត្រង់អំពីស្ថានភាពរបស់ខ្ញុំហើយសុំខ្ចីលុយគាត់៥ពាន់រៀលសិនដើម្បីទិញសាំង ឬក៏ទៅប្រាប់អ្នកលក់សាំងថាខ្ញុំអត់មានលុយទេសុំជំពាក់សិន? ទីបំផុតខ្ញុំក៏ជ្រើសរើសយកជំរើសទីពីរគឺប្រាប់អ្នកលក់សាំងតាមត្រង់ថាខ្ញុំអត់ជាប់លុយតាមខ្លួនទេ ដូច្នេះហើយខ្ញុំសូមជំពាក់១លីត្រសិន ប្រហែល១០នាទីក្រោយខ្ញុំសន្យាថានឹងយកលុយមកឲ្យភ្លាមព្រោះវត្តលង្កានៅមិនជាឆ្ងាយនោះទេ។ ដោយហេតុមិនទុកចិត្តខ្ញុំ អ្នកលក់សាំងនោះក៏ឆ្លើយថា៖​ អត់បានទេ។ ខ្ញុំក៏សុំគាត់ជំពាក់ត្រឹមកន្លះលីត្រ ដែលស្មើនឹងទឹកប្រាក់ប្រហែល២៥០០រៀល ប៉ុន្តែគាត់នៅតែឆ្លើយបដិសេធហើយគាត់ប្រាប់ខ្ញុំថាលុះត្រាតែខ្ញុំមានអ្វីមកដាក់បញ្ចាំមានដូចជា ទូរស័ព្ទជាដើម ទើបគាត់ព្រមឲ្យជំពាក់។

ពេលនោះខ្ញុំគ្មានជំរើសអ្វីផ្សេងឡើយ ក្រៅតែពីត្រូវបណ្តើរម៉ូតូ៣ឬ៤គីឡូម៉ែត្ររហូតដល់វត្ត ឬបញ្ចាំទូរស័ព្ទដើម្បីចាក់សាំង។ ទីបំផុតខ្ញុំក៏សំរេចចិត្តបញ្ចាំទូរស័ព្ទដើម្បីចាក់សាំង។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍មិនទុកចិត្តសោះខ្លាចគាត់ស៊ីដាច់ទូរស័ព្ទរបស់ខ្ញុំ ព្រោះហាងរបស់គាត់មិនធំដុំអីណាស់ណា ហើយក៏គ្មានសាក្សីទៀតផង ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាគ្មានជំរើសផ្សេងឡើយ។

លុះពេលចាក់សាំងរួចរាល់ហើយ ខ្ញុំក៏បញ្ឆេះម៉ូតូជិះមកដល់វត្តដូចបំណង ហើយបានខ្ចីលុយមិត្តភក្តិ១ម៉ឺនរៀលដើម្បីទៅរំលួសយកទូរស័ព្ទមកវិញ។ លុះពេលទៅដល់តូបលក់សាំង ខ្ញុំក៏ឲ្យលុយថ្លៃសាំងទៅគាត់ ហើយគាត់ក៏ឲ្យទូរស័ព្ទមកខ្ញុំវិញដោយគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។

ក្នុងករណីខាងលើនេះ ខ្ញុំអបអរចំពោះភាពស្មោះត្រង់របស់គាត់ដោយមិនឆបោកទូរស័ព្ទខ្ញុំ ប៉ុន្តែព្រមជាមួយគ្នានោះដែរខ្ញុំមានការអាក់អន់ចិត្តខ្លាំងមែនទែន ព្រោះខ្ញុំមិននឹកស្មានថាជនជាតិខ្មែរអត់ចិត្តដល់ម្លឹងសោះ អាសូរតែកន្លែងលក់ធំដុំមានស្ថានីយ៍អីត្រឹមត្រូវទៅក្រែងខ្លាចត្រូវថៅកែកាត់លុយ ប៉ុន្តែនេះតូបលក់ផ្ទាល់ខ្លួនសោះ ហើយមួយវិញទៀតអាសូរតែលុយច្រើន ត្រឹមកន្លះលីត្រ(២៥០០រៀល)សោះ ហេតុអ្វីក៏គាត់ដាច់ចិត្តម្ល៉េះ?​ មកដល់ចំនុចនេះ ខ្ញុំនឹកឃើញដំបូន្មានមួយដែលលោកគ្រូរបស់ខ្ញុំបានប្រាប់កាលដែលខ្ញុំនៅរៀនថ្នាក់មហាវិទ្យាល័យឆ្នាំទី១ថា៖ ចំណង់(ការចង់មានបាន)ប្រៀបដូចជាហ្គែរ (Gear)របស់ឡាន ហើយគុណធម៌ប្រៀបដូចជាហ្វ្រាំង។

ខ្ញុំលើកយកករណីនេះឡើងមកនិយាយគឺមិនមែនដើម្បីអះអាងថាខ្លួនខ្ញុំត្រូវ ហើយអ្នកលក់សាំងខុសនោះទេ ជាក់ស្តែងតាមក្បួនរកស៊ីគឺគេធ្វើដូចគាត់គឺជារឿងត្រឹមត្រូវណាស់ ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ពញ្ញាក់មិត្តអ្នកអាន ជាពិសេសអ្នករកស៊ីពីក្នុងអត្ថបទនេះគឺ សូមឲ្យគិតពីការចែករំលែកដល់អ្នកដទៃខ្លះផង។ ពិតណាស់ការធ្វើជំនួញគឺដើម្បីភាពមានបាន និងរីកចំរើន ប៉ុន្តែយើងពុំគួរគិតតែពីភាពមានបានរហូតភ្លេចគិតពីគុណធម៌សោះនោះឡើយ។

តើប្រិយមិត្តអ្នកអានមានទស្សនៈយ៉ាងណាដែរចំពោះករណីដូចខាងលើនេះ? សូមបញ្ចេញមតិយោបល់របស់អ្នកតាមការគួរ។